en toen?

Drie maanden stilte. Na het vorige bericht zou je bijna denken dat ik op meditatieretraite ben geweest. Niets daarvan. De introductiecursus zenmeditatie heb ik ook niet afgemaakt. Maar ik heb er wel wat van geleerd. De kracht van het ritueel .Waarom ik wél aan rituelen hecht. Eigenlijk schaamde ik me er altijd een beetje voor en weet het aan mijn dromerige aard en hang naar het mysterieuze. Toen de leerkracht van de introductiecursus de zin van de rituelen wegwuifde met de uitleg dat ze er enkel waren als gevolg van de monastieke ontstaansgeschiedenis van zazen, voelde ik dan ook een weerstand opkomen. Enkele dagen bleef het sudderen in mijn gedachten en ik besloot uiteindelijk dat ik rituelen wel belangrijk vond. Omdat het vastliggende en repetitieve karakter ervan een rust meebrengt die welkom is voor wat voor wat volgt in de meditatie. Daarna las ik dit artikel, wat mooi aansluit bij deze gedachte. Vooral volgende passage verwoordt goed wat ik belangrijk vind in het ritueel: De handeling wordt zo ‘zinloos’ mogelijk uitgevoerd, om ruimte te scheppen voor iets anders. [...] Tegenwoordig is iedereen bezig met het verruimen en verhogen van het bewustzijn. In het ritueel wordt het bewustzijn juist beperkt en ‘onschadelijk gemaakt’, om ruimte te maken voor instinctieve krachten. (André van der Braak)

Ik zen gaan mediteren

Ik heb ontdekt dat ik al een hele tijd een vaak gebruikt Zen symbool in mijn woonkamer heb hangen. Twee jaar geleden kocht ik een deurgordijn in 't Japanse winkeltje omdat ik verstomd was door de kracht van de ensō, Japans voor 'cirkel'. In die periode hadden aap en ik de deur open gezet voor een zwangerschap. Volgens Wikipedia betekent deze cirkel voor zenboeddhistische schilders het moment waarop de geest vrij is waardoor schepping kan ontstaan. Dat verklaart wellicht waarom mijn vader later verrast vroeg of ik die decoratie had gekocht naar aanleiding van mijn zwangerschap.

Terugkijkend, was dit een van de stapstenen die ertoe hebben geleid dat ik me twee weken geleden heb ingeschreven voor een introductiecursus zenmeditatie. Dat leek ineens zo vanzelfsprekend. Tijdens de eerste les, maakte ik kennis met de ruimte (zendo), het zitten (zazen) en de andere cursisten. Het voelde vertrouwd  aan en tegelijk nieuw om een les te volgen waarin alleen ervaren belangrijk is en niet het begrijpen of kennisnemen.