Coing, quince, kweepeer

Kweeperen in mijn keuken, dat brengt me in een zonnige, blije stemming, met een vleugje weemoed erin. Er staat hier nu al een week een kratje te geuren. Voor het eerst in mijn leven zal ik er zelf gelei van moeten maken.
Eerst heb ik tips gevraagd aan Moeder. Daarna recepten bekeken op Okke's kweeperensite. En passant ook nog wat gelezen over de medicinale eigenschappen en over de mythologie van kweeperen. 

 Langzaamaan werd het te volgen parcours zichtbaar: stap één: was de kweeperen en ontdoe ze van hun schattige donslaagje. Stap twee: hak ze in stukken. Het klokhuis hoeft niet verwijderd te worden, want in de pitten zit het meeste pectine. Stap drie: doe ze in een pan en zet ze ruim/net onder water. En dan... beginnen de keuzes: een half uurtje koken, tot ze uit elkaar vallen of tot je vloeibare moes hebt? Laat ik het mengsel daarna een nacht staan, of hang ik het in een kaasdoek, met of zonder erin te knijpen?
Ik heb ze gekookt tot ze zacht waren, maar nog niet uit elkaar vielen (ongeveer een half uur). Daarna heb ik ze in een kaasdoek gehangen, en ik heb er stiekem al wat in geknepen. Ongeduld is mijn persoonlijke touch aan het recept geworden.

Stap vier: na het toevoegen van de juiste hoeveelheid suiker (dat is dus op gevoel, want ook hierover zijn de meningen verdeeld), moet ik weer kiezen: inkoken tot gelei, maar dan komt het erop aan het geleermoment niet te missen, of laten geleren door toevoeging van pectine (marmello) of agar-agar. Mijn voorkeur is uitgegaan naar de agar-agar. Om eerlijk te zijn had ik het bindmiddel nog nooit gebruikt. Met een wilde gok haalde ik een beetje sap uit de pan om daar eerst het agar-agarpoeder in op te lossen: fout ! Het mengsel stolde heel snel en toen ik het in al mijn wijsheid zo in de pan gooide, dreven er allemaal dikke klonters in mijn mooie pan kweeperensap. Oeps. 

Ik heb ze er min of meer uit kunnen 'duwen' en vanmorgen stonden toch vier potjes kweeperengelei te blinken op mijn aanrecht. Troebel, maar heerlijk van smaak ! Ik ben wel benieuwd of de gelei stijf blijft, want een van de  van de nadelen van agar-agar is dat het ook snel weer zijn gelerende eigenschap verliest. Misschien hou ik na een paar dagen misschien alleen wat potjes siroop over.

Zoef zoef courgette

Oftewel: snelle courgettesoep, een tip uit het Grote vegetarische kookboek.

Ik heb nodig: zoveel courgette als ik wil, 1 of 2 teentjes knoflook, een ui, een eetlepel olijfolie, een beetje groentebouillon (ik gebruik die van A.Vogel) en zout en peper naar smaak.

Wat gebeurt er dan? Ik snipper de ui fijn, en pers of hak de knoflook. Dit gaat in de pan met de olijfolie. Na een minuutje doe ik er de geraspte courgette bij, nog een minuutje later volgt zoveel water tot de courgette net onder staat (maak het zo waterig of zo dik als je zelf wil natuurlijk) en de bouillon. Vijf minuten goed doorwarmen en je kan de soep opdienen. Euh, opeten bedoel ik natuurlijk.

Waarom is deze soep een goed idee? Je hebt weinig ingrediënten nodig, ze is snel klaar, ze smaakt goed en ziet er verrassend uit.

Panch Phoran

Vandaag gebruikt uit de groentetas: 1 bloemkool, 250 gr. tomaten

Deze week heb ik een streekgroentetas. Omdat ik nooit veel inspiratie heb voor het bereiden van bloemkool en niet echt enthousiast wordt van eindeloze bloemkool-met-notenschotels, zocht ik naar een verfrissend recept. En dat heb ik hier gevonden, samen met een schat aan andere overheerlijke recepten.

Helemaal enthousiast word ik wanneer ik een nieuw specerijenmengsel kan testen. Voor het Bengaalse Panch Phoran bleek ik overigens alle ingrediënten al in de kast te hebben staan: fenegriekzaad, venkelzaad, nigelle zaad, komijn, mosterzaad.

De bloemkooldhal is heerlijk en verslavend! 

Het is de eerste keer dat ik dhal maakte zonder korianderzaad en ik miste het niet. Panch Phoran is heerlijk zacht en fris. 

Mijn versie van het recept is niet zuiver plantaardig, want ik verving de koolzaadolie door ghee, voor de smaak.

Dit gerecht komt hier vaker op tafel en bloemkool behoort niet meer tot de gemeden groenten vanaf nu.

Wortel en venkel

Gisteren nog gebruikt uit de groentetas: 2/3de bos wortelen.

Snel Moeder gevraagd om haar heerlijke worteltjesrecept. :

Voorbereiding: hak de worteltjes in fijne maantjes of reepjes (nog het liefste met zo'n heel scherp Japans hakmes), voeg er fijngesneden venkelrokken (of stelen van snijbiet) bij samen met ui in dunne ringen.

Bereiding: laat in een pan met dikke bodem een beetje olie heet worden: schroei hierin de gesneden groenten dicht, waarna je afblust met umezu (kan vervangen worden door een zoete azijn of mirin) om de zoete smaak van de groenten naar boven te halen. Doe er nu een bodempje water en wat steranijs bij. Een kwartiertje op laag vuur laten garen en smullen maar ! Ik serveerde het gisteren met in groentenbouillon gekookte gort en kalfsworst.

Geen foto's deze keer, maar geloof me: het is een mooi én lekker gerecht.

Hummus

Vandaag gebruikt uit de groententas: 1 rode biet.

Zelfgemaakt broodbeleg is zo lekker en je kan eindeloos variëren. Om de grijze dagen wat kleur te geven heb ik in dit huis van hummusverslaafden een variant gemaakt: bietenhummus.
Kikkererwten, gekookte biet, citroen, tahin, knoflook, komijn en olijfolie in de blender en ziedaar wat een feest: 

Rode soep

Deze week heb ik weer een groentetas. Zo eten we seizoensgroenten en ben ik uitgedaagd om nieuwe recepten te proberen. Deze week zat er in: 500 gr. gekookte bieten, een bos wortelen, twee preien, een stronk bleekselderij, appelen en sinaasappelen. 

Vandaag gebruikt uit de groentetas: 1 gekookte biet, schil van een sinaasappel

 Het recept voor rode bieten-boterbonensoep komt uit de Soepbijbel.

Je hebt nodig: olie, ui, karwijzaad (ik vervang het door komijn), geraspte sinaasappelschil, geraspte gekookte bieten, runderbouillon, boterbonen, wijnazijn, zure room en eventueel fijngehakte peterselie om te garneren.

Het resultaat na een kwartiertje is een soort vereenvoudigde versie van borsjtsj. Smakelijk ! De sinaasappel wordt versterkt door de azijn en geeft een ongewone smaak voor wie gewend is aan groentebouillon, peper en zout in de soep. Verrassend maar erg lekker vond ik. Zee heeft het recept goedgekeurd, maar Aap is nog steeds geen liefhebber van bietjes.

Haver graag

De vlokketaart is zonder twijfel het favoriete recept uit mijn kindertijd. Hoewel ik deze hartige taart met havermout bereid, denk ik dat het oorspronkelijke recept van mijn ouders' vrienden met havervlokken werd gemaakt. Die versie is dan droger en een beetje krokant. De mijne is een beetje plakkerig en je kan er groenten in stoppen om de havermoutsmaak te breken, maar ik eet ze nog steeds het liefste puur.

Ik verzamel een halve kilo havermout, 150 gram kwark (platte kaas), twee eetlepels olijfolie, één ei, twee of drie eetlepels gedroogde groene kruiden, wat peper, een flinke scheut sojasaus, melk, 200 gr. geraspte kaas, boter en één grote ui of twee sjalotten.




 Ik meng de gesnipperde ui of sjalot met de havermout, het ei, de olie, de peper, de sojasaus, de helft van de geraspte kaas en de kwark in een kom. Ik voeg melk toe tot het een smeuïg mengsel is. Ik kruid het flink met gedroogde groene kruiden (zoals daar zijn tijm en oregano of een mengsel Italiaanse of Provençaalse kruiden).




Ik vet een taartvorm in met boter en stort het mengsel erin. Ik duw alles plat met een vork, bestrooi het met de rest van de geraspte kaas en laat het in een voorverwarmde oven ongeveer 45 min. bakken op 200 °C (als ik er in prik, mag er wat deeg aan de vork hangen, maar niet een hele klont).

Ik serveer de vlokketaart warm of koud met een beetje ketchup en rauwkost. Of ik neem hem mee als bijdrage aan een grote picknick zoals vandaag.

Geen (zelf)gekneed brood

't Is er eindelijk van gekomen om zelf brood te bakken! Dacht je net als ik dat dat veel tijd kost? Dan had je gelijk, maar met het no-Knead Bread kan je in die tijd ook nog lekker gaan slapen, weer wakker worden om je kindje te troosten, woelen, terug in slaap vallen, (en dat nog zo'n drie keer), geeuwend opstaan, koffie zetten, pap koken, ontbijten, kindje in kleren wurmen, man en kind uitzwaaien, stofzuigen, douchen, mails en sociale netwerken checken, blog updaten, wasje draaien én ophangen... en dat zal het zowat zijn. Tegen dan ruikt het hele huis naar versgebakken brood en is het lunchtijd.

Die gluten die mijn brood lekker elastisch en samenhangend maken, vormen zich blijkbaar helemaal alleen als ik maar geduld heb. Vet, suiker en verwoed gekneed zijn niet nodig. Zout wel en meer dan in het recept staat volgens Aap. 

Bij twee pogingen met verschillend meel, kreeg ik een heerlijk krokant brood met luchtig en vochtig kruim. En dat met enkel meel, water en een mespuntje gist.

Baharat

De keuken geurt naar... specerijen, of in het Arabisch: baharat (meervoud voor bahar: specerij). Dit mengsel is onmisbaar voor de keuken in heel wat landen rond de Middellandse Zee. Ik maakte een basismengsel uit Het complete rijstkookboek, maar met een zoekmachine vind je zo een heleboel lokale varianten en familierecepten.

Wat je hier ziet:  korianderzaad, zwarte peperkorrels, kaneel, kruidnagel, komijnzaad, kardamomzaad, muskaatnoten en paprikapoeder (en het blauwe bordje dat 50 cent kostte bij de kringloopwinkel).

Na het malen is mijn baharat een beetje zout van Zee's tranen. Hij kan niet tegen het geluid van de molen.

Nu de baharat klaar is, kunnen we de volgende weken weer smullen van :

Aaps couscous

Verzamel: een paprika (rood of geel); een courgette; een flinke eetlepel baharat; een bakje mager rundergehakt; een kopje passata (gezeefde tomaten); een ui; een blikje kikkererwten; pijnboompitten; olijfolie; zout en couscous.

Acties: pijnboompitten roosteren, ui snipperen, paprika en courgette in blokjes snijden, gehakt kruiden, kikkererwten laten uitlekken en couscous laten wellen.

De rest spreekt ook voor zich: olie in de pan, gesnipperde ui daarbij, gekruid gehakt erbij, groenten toevoegen, passata, baharat, kikkererwten en pijnboompitten er onder mengen.

Geniet !

Voor dé mama is er ook nog een potje.